JE MAG ZIJN ZOALS JE BEDOELD BENT


Vanochtend heb ik weer ontdekt hoe Vader de juiste dingen op de juiste tijd geeft.
Ik luisterde naar een Woord die gebracht werd tijdens een samenkomst door Esther Vorsterman Van Ooijen.

En ik merkte hoe het me raakte en hoe de pijn werd geactiveerd en tegelijk voelde ik hoe er een nieuwe kracht in mij werd aangeboord.
Het ervaren van pijn helpt ons om te ontdekken welke plekken in ons hart nog genezing nodig hebben. We moeten pijn daarom niet negeren, maar het ondergaan. Ik geloof dat Vader je juist door het ervaren van je pijn je verder wil helpen.
Nergens ervaar je Zijn troost dieper als in je grootste verdriet.

Het verhaal ging over de haan. Een haan is ervoor gemaakt om te kraaien. Waarom doet hij dat? Omdat hij ervoor gemaakt is om de nieuwe dag aan te kondigen. Hij kondigt het licht aan en het enige dat Hij doet is kraaien. Hij roept ‘U U U Uuuuuuu!’
Want Vader is licht en alles draait om Hem! De schepping eert Hem.
De haan hoeft er niet over na te denken, want hij doet gewoon waarvoor Hij gemaakt is.
Maar je kunt een haan ook het zwijgen opleggen, door hem in een nachthokje te zetten, zodat hij het licht niet ziet komen. Het blijft donker en er is geen aanleiding meer voor hem om te kraaien. Hij blijft stil.

Maar er zijn hanen die zo eigenwijs zijn om toch te gaan kraaien. Ze laten zich niet het zwijgen opleggen. Dan is er nog een manier om ze te laten stoppen met kraaien, en dat is, door het plafond in het nachthokje te verlagen. Het is dan niet alleen donker, maar ook wordt zijn ruimte nog meer beperkt.
Want wat gebeurt er nu wanneer de eigenwijze haan toch wil kraaien?
Een haan die wil kraaien, rekt eerst zijn nek uit en laat dan zijn geluid horen.
Als hij dit doet in zijn kleine hokje met een laag plafond, zal hij zijn kop stoten en trekt hij zich terug. Misschien zal hij het nog een paar keer proberen, maar uiteindelijk trekt hij zich helemaal terug.
Tenslotte kun je de haan de kop afhakken, waardoor hij nooit meer zal kraaien.

Als we dit nu vertalen naar onszelf.
We zijn ervoor gemaakt om God te prijzen en om Zijn liefde een stem te geven in deze wereld. We hoeven alleen maar onszelf beschikbaar te stellen, zodat Hij door ons heen kan werken. En dat is prachtig. Want zo kan Vader gezien worden door iedereen, ook door de mensen van wie de geestelijke ogen nog niet geopend zijn. Wij mogen Hem belichamen. Zijn stem zijn.
Maar wat gebeurt er met mensen die hun mond open doen? Die profeteren? Die een antwoord geven op de nood van de mensen? Die kunnen op allerlei manieren de mond gesnoerd worden.
Dit kan zijn door kritiek van collega’s, die het vervelend vinden dat jij het niet fijn vindt wanneer ze de hele dag lopen te vloeken en wanneer je daar iets van zegt.
Misschien is het je eigen familie die het vervelend vindt wanneer jij je mond open doet en je geloof met ze deelt.
Het gebeurt ook in kerken en gemeentes, waar mensen de mond wordt gesnoerd. Ze worden in een nachthokje gestopt en hun plafonnetje wordt verlaagd. Het is toch ook lastig wanneer een profeet dingen zegt die je liever niet wilt horen?! Een profeet kraait vaak te vroeg, vinden we dan. We hebben liever dat hij of zij, zijn of haar kop dicht houdt, zodat we rustig verder kunnen gaan met onze kerkelijke activiteiten. Zodat we kunnen slapen in plaats van ons wakker te laten kraaien.
En het kan zo diep gaan, dat er leugens over of tegen je worden uitgesproken. Dat je wordt verteld dat jij het niet goed doet of dat je niet goed bent. Dat je moet zwijgen. Dat je woorden verkeerd zijn of dat je ze op de verkeerde manier zegt. Er kan getwijfeld worden aan je motivaties en je hart gesteldheid. Het kan zo’n pijn doen, dat je gaat zwijgen.

Ik geloof dat de kerken vol zitten met ‘gekooide hanen’.
En Vader daagt ons uit, zoekt en vraagt: ‘wie zal Ik zenden? Wie zal voor Ons gaan?’
Wie durft een stem te zijn in deze wereld?
Wie durft op te staan en door het plafond heen naar buiten te vliegen?
Wie wil het antwoord zijn op de nood van deze wereld?
Wie durft zijn nek uit te steken om te kraaien? Ongeacht wat het je kost?

Als we het verhaal van Johannes de doper lezen, zien we ook hem kraaien. Hij is een roepende in de woestijn. Mensen kwamen naar hem toe om de boodschap van God te horen. Hij ging door, ongeacht wat het hem kostte. En bij hem kostte het letterlijk zijn kop. Hij werd onthoofd.

We mogen leren dat angst het niet voor het zeggen heeft. Maar we mogen ontdekken dat de liefde van Vader veel sterker is dan de angst die ons door de leugenaar wordt ingefluisterd.

Laten we wakker worden en al onze angsten aan Vader geven.
Laat je troosten en oprichten door Hem!
Zijn liefde laat je zien dat de deur van je nachthokje, waar je misschien door mensen ingezet bent, wijd open staat. Hij maakt je vleugels sterk. Je vliegt niet op eigen kracht, maar je mag zweven op de wind van Zijn Geest.
En onthoud: Slechts één stem kan een hele natie veranderen!